باران ميبارد و هر روز ماتم گرفته تر از ديروز است باران با خود مي برد همه چيز را همه كس را ٬ حتي فرياد حتي درد ميشويد و مي بارد

قلب ماند ٬ بي كسي ماند و يك شب سياه سرد بي ستاره

باد مي وزد و باز تنها تر از هميشه در دامان كوه مي گريم و اشك هايم را بر دامنه كوه فرو مي ريزم ٬ از سرماي زمستان مي لرزم.

ولي باز تنهايم........

صدايي از كوه بلند نمي شود فقط صدائي از سوزش و گريه باد مي آييد كه به حال من مي گريد .

ولي باز تنهايم .

و باز هم سكوت

فرياد از من گريخته است به دنبالش مي گردم  ٬ نمي آيد انگار در گلويم حبس شده  ٬ صدايش مي كنم باز نمي آييد

كاش مي دانستم  ٬ زندگي ٬ ....... از من چه مي خواهي و من به دنبال چه از تو مي گردم

او سوزه ي باد است يا بغض گلو يا شايد هم خاري خشك در دل كوه

اما گويند تو از مني  از من ... پس چرا مرا مي آزاري  ٬ شكوه ات را تا كجا با خود برم  به كه گويم

زندگييييييييي من از تو مي پرسم كه بر قلبم جنان چنبره زده اي كه تمام فراسوي وجودم را سر كش كرده اي

بايد بداني كه تو از من جان گرفتي پس تو به من محتاجي حال چه شده كه تو مرا به خود محتاج كرده اي

وجود سنگينت بر سينه ي ظريفم چنان سنگين است در آه مظلومانه ي دختري يتيم را مي ماند پس حال خودت بنگر كه برايم چنان سخت و سنگيني كه با گريه هايم هم نمي شكني .اكنون برو كه تنها نيمه جاني مانده

مال خود خودم

صدايت مي زنم آنگاه     

               كه از نامهرباني ها به تنگ آيد دلم

اي مرگ بيا كه زندگي مرا

                               كشت

به دلهاي شكسته٬ به محرومان در غربت نشسته

به طفلاني كه نان آور ندارند ٬ سر حسرت به

بالين مي گذارند

دلم را از گناهان ايمني بخش به نور معرفتها

روشني بخش%

خدايا!

تو داني كه من دوستت دارم

پس آنم دار كه دوست ميداري

نگارم!

باور كن اگر سالها بگذرد و نسيم خاكستر وجودم

 را نوازش دهد صدايي را خواهي شنيد كه

مي گوييد     دوستت دارم

خداوندا!

گر فقط در مواقع گرفتاري تو را مي پرستم

من وتو غريب چه سالها كه زيستيم  

                                  و

                                       بارها چه بي شكيب براي هم گريستيم

كنون تو در كنار ديگري بنا نهاده اي

                 عشق خويش را

     و من هنوز  غريب جادوي سر نوشت خويشم

 مگر من و تو ٬ آن  من و تو      نيستيم

خداوندا !

من در كلبه ي فقيرانه ي خويش چيزي دارم

 كه تو در عرش كبرياي خويش نداري 

ومن چون تويي دارم   و تو چون خود نداري

اي كرمت هم نفس بي كسان 

جز تو كسي نيست كس بي كسان  بي كسم  و

كس من تويي  رو به كه آرم كه كس من تويي

 زنده كش مرده پرست تا هست به زلت بكشندش

 به خفا تا مرد به عزت بنهندش سر دست

خداوندا

به خران عقل دادي و به سگان پادشاهي پس ما را به تماشاي جهان آوردي

 اگر پيچ و تاب حيات  مرا بقعره ي دره ياس

 و نا اميدي پرتاب كند اگر برگهاي مرا بيرا و تكه اش را به

 گوشه اي اندازد و اگر مرا از ساقه چيده و از زندگي ساقطم كند

 بدان كه دست از دوستي و عشق تو نخواهم كشيد